Luciano Pavarotti (1935-2007) is vandaag overleden. De three-in-one tenor was samen met Maria Callas symbool voor de bloeiperiode van de klassieke muziekindustrie. Drie van zijn opnames (o.a. The Three Tenors met 14 miljoen exemplaren) staan in de top tien van de meest verkochte klassieke platen ooit. Na Herbert Von Karajan is hij de meest verkochte klassieke artiest ooit. Pavarotti sterft eigenlijk samen met de klassieke platenindustrie en de cd-drager.
Een schitterend boek over de steile opgang en snelle teleurgang van de klassieke muziekbusiness is Life and death of classical music / Norman Lebrecht (VS, 2007). Door de verliezen in de platenindustrie, werden de budgetten van de klassieke afdelingen van de majors de afgelopen jaren gedecimeerd. Er liggen nog amper nieuwe opnames in de winkel (en dus ook in de bibliotheek) …
Klassiek verkoopt slecht en is verschrikkelijk duur: hoe bekostig je een honderkoppig orkest en een high-end audio-opname? Voor een doorsnee klassieke muziekliefhebber lijkt het bovendien ook dat alle composities al tientallen keren zijn opgenomen. De CEO’s van Warner, Sony, Universal en EMI zien uiteraard geen brood meer in de klassieke muziek. Wat rest er dan nog?
- een longtail van duizenden schitterende opnames uit het verleden. Hopelijk wordt dit erfgoed ook met zorg bewaard – ik denk aan verhalen over honderden magneetbanden van het VRT audioarchief die vijf jaar geleden werden gedigitaliseerd op cd-roms die ondertussen onleesbaar zijn.
- een aantrekkelijk aanbod aan live-concerten (hoewel die in de klassieke muziekwereld allerminst de compenserende functie hebben van in de popwereld)
- enkele recentere, kleinere spannende labels die zich richten op kwaliteit, zoals daar zijn Glossa, Alpha, ZigZag Territoires, Naive, …
- het budgetlabel Naxos dat nu de volledige markt kan inpalmen en goedkoop toporkesten kan contracteren
- dvd-opnames van concerten en opera’s (zolang de dvd als drager nog meegaat)
- aarzelende stapjes op het web (bv. The BBC Beethoven Experience, klassiek streamende internetradio’s, Digileen, …) – eigenlijk véél te aarzelend als je weet dat het in 98% van de gevallen gaat over muziek waarbij de auteursrechten verlopen zijn en enkel de naburige rechten moeten worden geregeld
- nieuw gecomponeerde muziek en specifiek lokaal erfgoed, waar helaas veel te weinig aandacht wordt aan besteed
Om het met de woorden van Norman Lebrecht in zijn voorwoord te zeggen: If the history of recording was over, so be it. The music would endure.
september 28, 2007 om 6:59 am |
Nochtans, als ik zie met welke karavaan van commercie Cecilia Bartoli haar nieuwe release rond Malibran lanceert, krijg ik niet de indruk dat het tijdperk van de klassieke muziekindrustie afgelopen is.