Bibliotheekr.org

De U Play 2? studiedag van de Vlaamse Overheid (14 november, Groep T Leuven) bood een reeks van korte onderhoudende presentaties over evoluties op het gebied van computergames. Wat vooral opviel was de wetenschappelijke sérieux van het discours. Games behoren niet langer tot de subcultuur en ‘gamevorsers’ studeren blijkbaar bij bosjes af …

Kan ook niet anders als een 64% van de Belgische 8 tot 18 jarigen (en 88% van de jongens) zich ‘alone together’ ledig houden met casual games, first person shooters en massive multiplayer online role playing games. Of met andere woorden een business laten draaien van 23 miljard dollar per jaar, waar een blockbusterspel als Halo 3 of Resident Evil 5 ontwikkelen al snel 50 tot 100 miljoen dollar kost.

Mijn gamehonger stilde eind vorige eeuw (Pong op mijn vaders Arcadia 2001, Olympic Winter Games keyboard-rammen op diens Amstrad/Schneider, Nintendenitis aan de duim van mijn Gameboy, Wolfensteinwandtapijten op mijn eerste Pentium, FIFA 99-verslaving op mijn Pentium III), maar onderzoek wijst uit dat gamen op leeftijd en zelfs in familiecontext, in de lift zit.

Een belangrijke nieuwe generatie spellen zijn daar niet vreemd aan: de exergames, zoals de geniale Wii (in de hal van Groep T werd duchtig tegen elkaar getennist op Wiimbledon), de Eye Toy Fitness en Guitar Hero. Niets is zo leuk als op een familiefeestje een zatte nonkel te verslaan met een partijtje luchtgitaar spelen.

Maar los van deze - toekomst van de mens-computerinteractie bepalende - games die door sommige aanwezigen werden gebombardeerd tot noodzakelijk onderdeel van de les Lichamelijke Opvoeding op school, bloeit ook het genre van de ‘serious games’. Vaak in zakelijke context met simulaties en strategisch management als objectief, maar ook in sociaal-politieke context, bv. Global conflicts: Palestine, waar je als reporter de spanning in Palestijnse gebieden moet verslaan.

Serious games zijn dus stof voor het onderwijs, waar men al lang op zoek is naar een betere gameplay. ‘Onderwijs kost de maatschappij handenvol geld en leerlingen verdoen er hun tijd. Thuisgekomen spelen leerlingen de meest complexe, multitasking en identiteitsvormende games, en ze zijn bereid er veel zelf voor te betalen’, klinkt een boutade. Dat brengt ons ook bij bibliotheken.

Waar raken bibliotheken en games elkaar? Inhoudelijk zou de geregisseerde beleving die een bib wil brengen, wel varen bij zowel de grafische als technologische als verhalende kracht van games. Een stap die men al aan het zetten is in de erfgoedsector.

Bibliotheken zorgen als vanouds ook voor de laagdrempelige toegang tot games: dit wordt vaak nogal makkelijk vertaald in de uitleen van games. Weinig bibs beseffen dat ze zich hiermee in legaal grensgebied bevinden. Games kunnen worden beschouwd als software en die mag strikt auteursrechtelijk genomen niet worden uitgeleend – een moeilijke discussie waar we in gesprek met Olivier Maeterlinck van IFPI/BVF en Henk Hoogendoorn van BLISA (belangenvereniging gamesproducenten) tijdens de lunch weerom niet uitgeraakten. Bovendien ziet een bibliotheek zich ook geconfronteerd met ‘moral panic’ issues: wat als Hans Van Themsche Grand Theft Auto uit de bibliotheek had geleend? Parlementaire vragen over het al dan niet in België verbieden van extreem gewelddadige games (bv. Manhunt 2) waren trouwens de aanleiding voor deze studiedag.

Nee, ik zie de bib dan liever als een democratische third place, waar je in een gamelab terecht kan om de nieuwste creatieve technologie uit te proberen, waar je kader en advies kan krijgen over gaming, waar je goede gametijdschriften als Chief vindt, waar je kritisch kan leren spelen. En waar je offline vrienden treft …

This entry was posted on november 14, 2007 at 11:48 pm and is filed under Bibliotheek2.0, E-cultuur, Gaming. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten; of een trackback van je eigen site.