@ Jan : Zo merk ik het ook het vaakst.

@ allen : Het is een proces dat tijd, een andere instelling en waarschijnlijk nieuwe mensen zal vergen. De vraag is wel hoelang de meeste gebruikers daar nog op willen wachten?

Om dat te duiden in de fasen zou ik zeggen tussen depressie en aanvaarding. Daar er wel meer begrip voor groeit, maar dat er wel wat uitwerkingsproblemen zijn. Zoals de juiste mensen in huis hebben, voldoende computer kennis hebben, ed.

Wellicht zal er om dat in eerste instantie wat te kunnen opvangen het best een vergarende en (op leken niveau) verklarende werkgroep nodig zijn. Die toelaat om zonder al teveel te moeten rondsurfen of te lezen bij te blijven.

Interessant, maar bedoel je niet juist rouwen om bibliotheek 1.0?

Ik vind het best interessant om de benadering van Elisabeth Kübler-Ross toe te passen op de manier waarop mensen met verandering c.q. met de ‘overgang’ naar Bibliotheek 2.0 omgaan.

Als ik “A Librarian’s 2.0 Manifesto” van Laura Cohen bekijk, dan vind ik in haar intentieverklaring precies heel wat elementen terug die een remediëring vormen voor de symptomen die Kübler-Ross beschrijft.

Dat er na de fase van “aanvaarding” ook nog een fase van “wedergeboorte” (ik vind dat wel een toepasselijke naam) moet volgen, is evident. Aanvaarden is immers een passieve, berustende fase. Die moet worden gecounterd door een actieve fase van handelen in de nieuwe context (in dit geval Bibliotheek 2.0).

Ik ga eens bekijken of ik het model van Kübler-Ross kan kaderen in het verandermanagement (ik heb daar ooit een opleiding over gevolgd, maar ik moet dat eens terug opfrissen).

Een mogelijke oefening voor tijdens een “bewustmakingsmoment”: confronteer het publiek met (a) de tekst van “A Librarian’s 2.0 Manifesto” en laat de mensen er de uitspraak uitpikken die hen persoonlijk het meeste aanspreekt of waar ze als eerste mee aan de slag willen; (b) laat ze voor zichzelf bepalen of ze zich nog ergens in de fasen van Kübler-Ross bevinden en zo ja, in welke fase.

Maar met “wedergeboorte” heb ik zo mijn twijfels. In onze contreien lopen er niet zoveel boeddhisten rond, en in het christendom is wedergeboorte enkel weggelegd voor de allerbesten. En je moet erin geloven, natuurlijk.