Vanaf vorige week is de schitterende HBO-televisieserie The Wire – eindelijk – in België te bekijken op Acht, een digitale zender enkel beschikbaar op Telenet en Belgacom Digital TV. Elke liefhebber heeft de dvd-boxen natuurlijk al lang aangeschaft en meerdere keren bekeken. De serie wordt terecht de hemel in geprezen en is een modelvoorbeeld van hoe ‘populaire cultuur’ kan wedijveren met de klassieke septem artes liberales.

Dat is ook de centrale stelling van het boek Everything bad is good for you (2005) van Steven Johnson. Johnson probeert aan te tonen hoe onze samenleving onderhevig is aan een Sleeper curve: zelfs de passieve couch-patatoe die plaatsneemt voor televisie, gameconsole of computer ontwikkelt onbewust nieuwe en zeer complexe vaardigheden.

Die vaardigheden vat hij aan de hand van een hoofdstuk over games samen als probing en telescoping. Probing is het bijna op Hegeliaanse manier op zoek gaan naar een oplossing: in een game ga je muisklikkend op zoek de oplossing, je bouwt steeds nieuwe hypothesen op om je volgende level te halen. Telescoping is de vaardigheid om al die hypothesen en oplossingen aan elkaar te rijgen, er structuur, sequentie en verhaal in te brengen.

Ook televisie, film en het internet stimuleren het gebruik van die nieuwe skills. Johnson’s boek is nogal onevenwichtig en gaat bijzonder vlug over die twee laatste heen. In het laatste hoofdstuk struikelt hij bovendien over semi-wetenschappelijke neurologische verklaringen en sleurt hij er ook het Flynn effect, een theorie die stelt dat ons IQ elke generatie stijgt, bij.

Wat me echt bijblijft aan dit boek is hoe sterk economische drijfveren in media en technologie onze cultuurbeleving beïnvloeden. De verschuiving van het vroegere ‘eenmalig’ uitzenden naar record, time-shift en on demand televisiekijken heeft ertoe geleid dat de complexiteit van alle verhalen en shows op televisie exponentieel stijgt: zelfs simpele kwisprogramma’s of soaps vragen nu meer van de kijker dan vroeger. De geldschieters die vroeger aandrongen op least objectionable programming, gaan nu vol voor most repeatable programming: heruitzendingen, dvd’s en fansites waar elke aflevering tot op het detail wordt bediscussieerd, zijn veel meer waard dan de première.

No wonder networks were so afraid to challenge and confuse; if the show didn’t make complete sense the first time around, that was it. There were no second acts. [...] Now, repeats are more lucrative than original runs.

Ugame Ulearn vond op 23 april 2009 voor de tweede keer plaats in Delft. Een hip eendaags bibliotheekcongres, met heel wat internationale sprekers op het programma, ingericht door Erik Boekestijn en Jaap van de Geer van DOK en Liesbeth Mantel van TU Delft.

De keynote van Helen Blowers, uitvinder van de oorspronkelijke 23 Things, beloofde veel goeds voor de rest van de dag (en joepie, ik mocht ook op de foto met haar als trouwe 23dingen.be apostel!). In ware Obamastijl kondigde ze een need for change! aan die meteen werd geëchoed door de tientallen twitteraars in het auditorium. Verandering die volgens haar zal ontstaan met een zeker vorm van rebirth, zoals de feniks uit Harry Potter en de mythologie. Iedere bibliotheek moet zijn of haar feniks zelf bepalen, en vooral deeply local gaan op het verschil te maken. Het grootste gevaar is de afhankelijkheid van formats, zoals bibliotheekmaterialen of gebouwen. Een bibliothecaris moet een lifebrarian worden die motiveert en engageert om te ontdekken, nieuwsgierig en creatief te zijn.

Na de middag preekte Father Roderick op een zeer vermakelijke manier zijn eigen hagiografie – Roderick is een geslepen Utrechtse priester die de kansen van web 2.0 aanwendt ten dienste van de kerk. In zijn sermoen De oude instituten en de nieuwe media, doorsprek met iPope en Star Wars, was de – als je eens nadenkt, eigenlijk wel correcte – link tussen de kerk en de bibliotheek nooit veraf.

Andere presentaties en ook het afsluitend debat vielen wat zwak uit, maar gelukkig was er de presentatie (op speed) van de Australische Cathryn Greenhill. Greenhill bleef nog onder mijn radar, maar doet schitterende dingen met de Free concepten van Chris Anderson en Kevin Kelly. Belangrijkste vraagstuk daarin is hoe bibliotheken, die deel uitmaken van de distribution and access industry in de opkomende gratismodellen (zie ook mijn post Freeconomics) een meerwaarde kunnen leveren = being better than free. Door findability, interpretatie, personalisatie en zoeken naar generatives (meerwaarden die niet kunnen worden gekopieerd op het net). Meer daarover ongetwijfeld in volgende blogposts.

ULearn UGame was vandaag ook al blogvoer voor Jan Klerk, en er zullen ongetwijfeld nog vele andere bibliobloggers volgen.

Donderdag 22 januari 2009 organiseerde VVBAD in de nieuwe bibliotheek van Genk een druk bijgewoonde studiedag over Dematerialisering van muziekmaterialen. Vandaag, 50 jaar na the day the music died maken sommigen hetzelfde kruis over muziek in bibliotheken (visuele analyse van American Pie van Don MacLean hieronder).

Olivier Braet, onderzoeker van SMIT ging grondig in op het disruptieve effect van de technologische evoluties op de muziekindustrie. Content is niet langer ‘king’ en wordt weggegeven om de aandacht te trekken op andere producten. The Sunday Times kopte op de dag dat bekendraakte dat Radiohead zijn nieuwste album zou weggeven dan ook The day the music industry died.

En wat met de muziekbibliotheek? Over tien jaar worden er gewoon geen cd’s meer geleend. Tot dan kunnen we wel blijvend de aandacht vestigen op de muziekafdeling in de openbare bibliotheken, via gratis lenen, IBL, een kwalitatieve en goed doorzoekbare collectie, en een creatieve inrichting.

We kunnen experimenteren met digitale muziekprojecten van bibliotheken zelf, zoals DigiLeen (die betrouwbaar zijn, enigszins complementair zijn met het commerciële aanbod en uniek linkbaar) én met doordachte linken naar digitale muziek op het internet, zoals Last.fm, Deezer en YouTube.

In mijn presentatie bleef ik uiteindelijk steken op: bibliotheken worden gidsen in het zoeken en ontdekken van muziek op een toegankelijke manier (gratis, onafhankelijk, democratisch, laagdrempelig, gebruiksvriendelijk, …).

Hiervoor dienen nog heel wat obstakels te worden overwonnen, zoals bleek uit de discussies achteraf: auteursrechten, een onduidelijk visie op bewaarbeleid, financiële rechtvaardiging en natuurlijk een schrijnend gebrek aan opleiding. Mijn demo van iTunes en Stefaan Froymans uiteenzetting over streaming muzieknetwerken ’s middags voldeden dan ook niet om de aanwezige honger te stillen.

Blogstilte is voorbij op dag vol gruwelijke gebeurtenissen op enkele kilometers hiervandaan.

Vandaag start immers www.23dingen.be, een online leerplatform voor web 2.0-toepassingen. 23 Dingen is ontwikkeld voor de specifieke doelgroep openbare bibliotheken, maar hebben een voldoende generiek karakter om iedereen die iets meer wil weten over web 2.0 te verrassen.

De Vlaamse versie van 23 Dingen heeft als onderliggende basis de www.23dingen.nl van Rob Coers (dat op zijn beurt een vertaling is van het originele Amerikaanse concept van Helen Blowers). We houden een sterke band met Nederland (vandaar de knipoog in de layout), maar gaan voor een eigen bewerking. Belangrijkste vernieuwingen zijn:

- ‘vervlaamsing’ van taalgebruik en voorbeelden
- zoveel mogelijk concrete tips voor bibliotheken
- een aantal nieuwe of vernieuwde dingen
- heldere navigatie

Doorbijters kunnen 23 Dingen zelfstandig volgen, maar de ervaring leert dat een gecoachte opleiding meer succes tot slagen biedt. In Vlaanderen beschikken we hiervoor over een uniek bijscholingsprogramma in de bibliotheekschool Gent i.s.m. Bibnet (lees meer hierover op de blog van Commissaresse). En we bovendien hebben een samenwerking met Rob Coers en Vlaamse coaches om bibliotheekorganisaties in groep te kunnen bedienen.

Veel plezier en succes aan iedereen die wil meedoen … En als het nog maar de helft zo leuk is om de dingen te volgen als ze voor te bereiden, wordt het echt fun. Let the games begin!

De Mediargus krantendatabank (met meer dan 15 miljoen artikels uit o.a. 14 kranten en 56 dag- en weekbladen) is al enkele jaren toegankelijk in een groot aantal openbare bibliotheken. Een twintigtal Vlaamse bibliotheekmedewerkers werken samen in een Mediargus webomgeving om relevante artikels uit de pers te selecteren.

Samen knipselen dus, maar er vanaf nu is er ook meer. Begin november zijn in Zoeken.bibliotheek.be de ondertussen 7.000 artikels uit die persmappen full-tekst doorzoekbaar én beschikbaar (zonder login!). Tweewekelijks Met twee weken vertraging worden nieuwe selecties van de ‘perstaggers’ ingeladen. Dat kan allemaal zomaar om dat bibliotheken samen een grote klant zijn bij Mediargus en de persmappen een smaakmaker zijn voor de volledige persdatabank.

Een goed doordacht concept dus, met veel groeikansen. Het kan (en zal) allemaal wat meer 2.0 worden, en de toeleiding naar de volledige persdatabank moet intelligenter dan Alle persartikelen zijn te raadplegen in  bibliotheken met toegang tot de volledige persdatabank van Mediargus. Maar wat is nu de reactie van bibliotheken?

Ah, nu kan ik mijn lokaal abonnement op Mediargus opzeggen.

Fout. Dat abonnement maakt deze dienst net mogelijk. Haal die Mediargus-pc alvast van onder het stof voor een tweede leven. Misschien is dit model wel de enige haalbare toekomst voor een digitaal aanbod van bibliotheken? Thuis een freemium smaakmakende insperience en hup met die wortel naar de bibliotheek voor de premium full experience. Want contentleveranciers blijven de dikke muren van de bibliotheek als de enige spijkerharde digital rights management (DRM)-techniek zien.

David Weinberger gaf het al aan in zijn schitterende boek Everything is miscellaneous: de draaischijf van web 2.0 is een conundrum of control (p. 133). Als bedrijven, organisaties en individuen geen toelating geven om mekaars informatie te structureren en te hergebruiken, verliezen ze hun afnemers. Als ze afnemers wel het recht geven te doen wat ze willen met de informatie, verliezen ze hun autoriteit, controle en misschien wel reden van bestaan.

Paradoxaal genoeg zijn beide standpunten nodig om het web leefbaar te maken: je kan enkel de wereld naar binnen brengen op jouw website (bring the outside in), als anderen hun wereld ook naar buiten brengen (bring the inside out). Door eenvoudig beschikbare technologieën en de marketing- en profileringsdrift van web 2.0 komt dat laatste meer en meer op het voorplan.

Bibliotheken stellen hun metadata met plezier ter beschikking aan LibraryThing en wellicht eender wie geïnteresseerd genoeg is om ze te hebben. Bibliotheken betalen zelfs voor web presence in Worldcat. Grote bibliotheken laten hun boeken inscannen door Google.

Deze en andere evoluties hebben ertoe geleid dat de perceptie van de kost van data, en zeker metadata, totaal is gedevalueerd (zie ook een eerdere post over Freeconomics). Maar dat is niet zo: in de bibliotheekwereld alleen al kost het jaarlijks miljoenen euro’s en dollars om metadata te creëren of te gebruiken. En bedrijven die hiervan hun business hebben gemaakt, staan op het punt beslissingen te nemen …

OCLC staat op het punt zijn Guidelines for the Use and Transfer of OCLC-Derived Records uit 1987 te herzien, en de spelregels voor heel wat (vooral Amerikaanse) bibliotheken te gaan bepalen. Er gaan geruchten – grotendeels gebaseerd op de slides van vice-president Karen Calhoun – dat de metadata van OCLC Creative Commons Naamsvermelding-Niet-commercieel-Gelijk delen zal worden. Misschien een goede zaak, ware het niet dat veel van de plekken waar bibliotheken met hun metadata willen zijn (LibraryThing, Facebook, Google, …), (deels) in commerciële handen zijn. OCLC heeft op die manier de sleutelbos voor bring the inside out. [Op 3 november 2008 verscheen op de OCLC-website een samenvatting van de nieuwe politiek, die in werking zal treden in februari 2009]

Google sloot op 27 oktober een fameuze overeenkomst met de AAP, de belangenorganisatie voor het boek in de VS. Voor 125 miljoen dollar krijgt Google het recht om de in-print boeken van meer dan 8.000 auteurs te ontsluiten via Google Books. Fantastisch nieuws, ware het niet dat Google meteen gewag maakt van een businessmodel waarbij universiteiten en bibliotheken de gelegenheid zullen krijgen een abonnement te nemen op de dienst. En dat Harvard University Library, een van de eerste partners in het project, meteen de verdere samenwerking op de helling zet.

Hopelijk leidt dit alles niet, zoals bij de kredietcrisis, tot een (meta)data crunch. En hopelijk waait die niet over naar Europa, waar de metadata-business minder onderhevig is aan zware en commerciële structuren. Hoewel, onder andere in Nederland is de verwevenheid met OCLC erg groot. Meer daarover vind je tussen de regels van een interessante discussie over één centrale catalogus in Nederland op Ning Bibliotheek 2.0 en op de blog van Wouter Gerritsma.

Vanaf 1 oktober 2008 kunnen Vlamingen DigiLenen. DigiLeen is een product van de Centrale Discotheek van Rotterdam en biedt 10.000 cd’s oftewel meer dan 100.000 tracks digitaal te leen aan voor een ‘uitleenperiode’ van 7 dagen. Auteursrechtelijk beveiligd. Gratis. Zonder lid te zijn van een bibliotheek.

Download DigiLeen hier:

Over DigiLeen valt veel te zeggen. Je leest heel wat op de VCOB-website (voor de professional) of Muziekweb (voor de eindgebruiker). Hier focussen we op drie dingen:

Auteursrechtelijk beveiligd. Digital Rights Management (DRM) wordt door een eindgebruiker als restrictief ervaren. DigiLeen is een van de weinige toepassingen waar DRM net kansen biedt. De keuze voor een standaard alom gebruikte DRM is vrij beperkt en leidt onherroepelijk naar Microsoft. Apple geeft geen licenties vrij voor zijn DRM Fairplay en open source (contradictio in terminis met DRM) initiatieven zijn vrij zeldzaam. DigiLeen DRM is niet te kraken (alle un-DRM’s ten spijt) en enkel mits veel kwaliteitsverlies analoog op te nemen met sommige audiorecorders.

Dat brengt ons bij gratis. De kosten voor DigiLeen worden voor de Vlaamse overheid betaalbaar gehouden door de goedwil van  platenlabels en auteursrechtenmaatschappijen die brood zien in het ‘try before you buy’ principe van DigiLeen. Tegelijk geven zij bibliotheken en eindgebruikers de mogelijkheid om te gidsen en te grasduinen in een groot en kwalitatief aanbod van klassieke muziek, wereldmuziek en jazz.

Lokale bibliotheken worden aangespoord DigiLeen zoveel mogelijk te promoten en te integreren in hun aanbod. Hoewel DigiLeengebruikers geen lid moeten zijn van een bibliotheek, doen we er alles aan om de bibliotheek als uitgangspunt van DigiLeen te nemen. Op Zoeken.bibliotheek.be hebben we DigiLeen naadloos geïntegreerd (met de verfijningen van Aquabrowser wordt DigiLeen opeens een hele andere belevenis!) en we bieden wekelijkse exports en webservices aan aan de lokale bibs om hetzelfde te doen in hun catalogus. Daarin gaan we alvast een stap verder dan in Nederland.

Het oorspronkelijke plan was om DigiLeen officieel te lanceren op 16 oktober. De pers besliste er vandaag door stom toeval anders over. Op 16 oktober volgt nog een infomoment met de lancering van een nieuw (Vlaams) label in DigiLeen. Geniet ondertussen alvast van de andere muziek …

Pers:

VTM-nieuws 19u:
http://www.vtm.be/asx/vtmnieuws/index_opgeknipt.php?
20080930_194359_3G_MUZIEKBIB.mxf

4FM, QMusic, Radio Nostalgie

StuBru Volt:
http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=41&qsODfile=/internetradio_master/productiesysteem2/
programma_od/41_od_080930_bib.xml)

Donna Stereo Spécial:
http://internetradio.vrt.be/radiospeler/
v2_prod/wmp.html?qsbrand=51 (klik op net gemist en Stereo Spécial en schuif naar 30:00)

Radio 2 Middagpost:
http://internetradio.vrt.be/popups/radio2/radioplayer.html?qsbrand=22&
qsODfile=/internetradio_master/productiesysteem2/
programma_od/21_22mp30110.xml)

In de zomerse blogstilte maak ik het me even makkelijk en verwijs ik naar een artikel in Bibliotheekblad nr. 13/14 jg. 2008. Karolien Selhorst interviewde collega Rosemie Callewaert en mezelf over de toekomst van de bibliotheek-opac (online public access catalog). Het resultaat werd een artikel met tien trends, die hieronder met een woordje uitleg staan opgesomd. Hebben we dingen over het hoofd gezien? Oh ja, en begraaf de term ‘opac’ aub; ‘zoekmachine’ dekt veel beter de lading.

1. de opac (online public access catalog) is niet langer onderdeel van een geïntegreerd bibliotheeksysteem, maar een zoekmachine in de diverse bronnen die beschikbaar zijn. Moduleer je ILS (Integrated Library System). Een klassiek bibliotheeksysteem is in zijn geheel nooit ‘the best of all possible worlds’, ga shoppen op zoek naar de beste modules van verschillende leveranciers.

2. faceted search. In de bibliotheekwereld echt gelanceerd door Aquabrowser en onvermijdelijk overgenomen door de grote ILS-leveranciers Ex Libris (Primo), Innovative Interfaces (Encore) en Sirsi-Dynix (Enterprise) en de open source ILS-en Koha en Evergreen.

3. Functional Requirements for Bibliographic Records (FRBR) en relevantiesortering. Onontbeerlijke werkgroepering in grote catalogi als Worldcat en Zoeken.bibliotheek.be, kan ook ingezet worden bij de relevantiesortering. Alfabetisch sorteren is hopeloos verouderd.

4. de sociale opac (sopac) of het toekennen van web 2.0-features aan de bibliotheekcatalogus. Creëer een dialoog met de gebruikers en verrijk de autoriteit van je bibliotheek met de user generated content. Om echt impact te hebben op de catalogus, moet je wel beschikken over een voldoende kritische massa aan data en gebruikers.

5. lokaliseren. Dé catalogus van ‘mijn’ bibliotheek wordt een relatief begrip. Materialen zijn mobiel of digitaal en de lokalisatie buiten de eigen lokale bibliotheek wordt steeds belangrijker

6. contexten en moods: van vorm naar inhoud. Probeer diepere en toegankelijke, zelfs alternatieve ontsluiting. De formele catalografie staat al lang op punt, inhoudelijke ontsluiting verkent nieuwe wegen zoals gemoedscategorisatie en contexten.

7. bring the outside in. Haal zoveel mogelijk zinvolle externe metadata binnen in de zoekmachine (liefst indexeerbaar, anders federated search of via widgets) en hou ze onder controle met een fijn afgestelde relevantiesortering

8. bring the inside out. Gebeurt nog veel te weinig: maak API’s, widgets, RSS-feeds voor zoekopdrachten en lijstjes.  Zorg dat je bent waar je gebruikers zijn. Breng je metadata naar buiten in andere toepassingen zoals Google, Worldcat en LibraryThing.

9. LibraryThing. Leg koppelingen met de grootste boekencommunity ter wereld als toepassing van veel van bovenstaande trends. Breng je gebruikers naar LibraryThing.

10. waar blijft de dienstverlening? Vergeet de core business niet. Ontwikkel digitale dienstverlening 24/7 van thuis uit en verhoog de service levels van de fysieke bibliotheek en het bovenlokaal netwerk. Het concept van de bibliotheek als een third place leidt ook tot nieuwe ideeën in bibliotheekbouw en -inrichting.

Welcome to the marketing world. Een luidruchtige wereld die bibliotheek-, ja zelfs cultuurmensen, even met verstomming slaat.

ICU (lees ‘I see you’) is een tweejaarlijks marketing event dat zich richt op marketing voor kinderen en jeugd. Gimmick en setting was dit jaar het thema Wrestling. Interessant als concept (presentaties vanuit de ring), vermoeiend door het gebazel van twee table officials in slecht Engels.

De ochtend was vrijwel geheel gewijd aan Nickelodeon, een wereldspeler op het gebied van entertainment voor kinderen. J. Alison Bryant, auteur van enkele boeken over kinderen en communities in de media, ziet games als een grote kans voor de klassieke media, onderwijs en de reclamewereld. Een grote bedreiging is de enorme voorzichtigheid waarmee zowel onderzoekers als developers zich moeten wapenen om de Amerikaanse Children Protection Act niet voor de borst te stoten.

De markt bij de Preschoolers (2-5) groeit in de VS zeer sterk, met de ontwikkeling van kleuterconsoles van VTech en LeapFrog. Kids (6-9 jaar) zoeken beschutting in steeds dezelfde, veilige virtuele werelden als Webkinz, Club Penguin, Nick jr. en Neopets. Tweens (10-12) zijn de zwaarste gamers, zoeken naar een online identiteit en ‘like being able to constantly talk to another person’.  Bij Teens heb je de hardcore gamers die filmpjes op YouTube zetten van hoe ze een NPC in Runescape hebben verslagen, en de zelfverklaarde niet-gamers. Niet-gamers spelen wel massaal snack-sized games, verslavende eenvoudige spelletjes om de tijd te doden. Beide profielen vinden we massaal terug achter de pc’s van de bibliotheek.

In de namiddag presenteerde Joeri Van Den Bergh van Insites de boeiende resultaten van een visueel etnografisch onderzoek van veertig 13 tot 17-jarigen (jongeren fotografeerden bv. hun slaapkamer en benoemden hun favoriete spullen, gaven aan met wie ze sms-ten, etc.).

Enkele kenschetsende observaties: de meeste tieners willen niet opvallen en zien er hetzelfde uit. Differentiatie gebeurt door middel van accessoires zoals oorbellen, riemen, zelfs haargel en parfum. Hun meest typische objecten zijn hun iPod (hun muziek) en gsm (vrienden in hun adresboek en herinneringen in hun tekstberichtjes). Ze bouwen een persoonlijk ME-seum op hun slaapkamer, dat ze ook spiegelen in hun profiel op sociale netwerken (vooral Netlog in België, Facebook is eerder 17+). Ze hebben een Best Friend Forever en veel van hun chatverkeer gaat enkel over het onderhouden van die BFFE relatie. En jongeren zijn vooral moe. Hun receptoren zijn overbelast door een online en offline veelheid aan prikkels. Kids are getting older younger.

Zijn we nu weer mee? Ik weet het niet. Sommige van de onderzoeken leken me – as we speak – verouderd te zijn. De segmentering in leeftijd blijkt echt cruciaal; ook in de bib moeten we daar meer rekening mee leren houden. Er is bovendien de wetmatigheid dat iedere leeftijdsgroep marketingwise opkijkt naar de volgende (een soort van conspicuous consumption), en dan nog enkel van hetzelfde geslacht. De echte tienerwereld drijft op een aantal tegenstellingen die je plaats in die wereld bepalen (vrij naar Van Den Bergh). Ben je een jumper, een seut, een fashion boy of een breezersletje? Conclusie: dé jeugdafdeling bestaat niet?

Kwamen bibliotheken en boeken ter sprake op ICU? Toch wel: de meeste tienermeisjes hebben boeken (genre: fantasy) op hun nachtkastje liggen. En Dirk Lorré van Kids2 had het over positieve gedragsverandering door beloning en verwees naar enkele leesbevorderende projecten in de VS die het lezen van een boek beloonden met een prijs of zelfs cash. De beloning is niet meer het verhaal op zich.

Hoewel ik zeker geen bierdrinker ben, wil ik even volgende slogan lenen voor onze nieuwe versie van Zoeken.bibliotheek.be.

En we hadden al die schitterende FRBR met edities en uitvoeringen van werken die meespeelt bij de relevantiesortering zodat je Kaas van Elsschot eindelijk vindt (ook als je zoekt op cheese) …

Voor het eerst hebben we nu alle muziek ook samen met de boeken, dvd’s, websites in één Aquabrowser, met RSS op maat voor elke mogelijke zoekopdracht. De afzonderlijke beschrijvingen van muziektracks worden gepresenteerd binnen de context van hun cd (gebruikers verdwaalden vroeger in een wirwar van relaties tussen beschrijvingen). De woordenwolk krijgt meer inhoud door gecatalogiseerde verwijzingen in MARC21 authority records.

Moeten er nog koppelingen zijn? Je krijgt query feedback van Wikipedia. Bij de detailpresentatie vind je -waar relevant – een link naar Muziekweb, Google Books (met aanduiding gehele of gedeeltelijke weergave, als die er is) en de eerste Librarything webservice met rating en aantal mensen die het betreffende boek in hun bezit hebben. De luistertips krijg je gewoon binnen van Last.fm, via hun webservice similar artists. Een Addthis bookmarkknop zorgt ervoor dat je eender waar kan linken naar elke beschrijving in de catalogus. En de helpfile en faq zijn grondig bijgewerkt voor wie er meer over wil weten. More to follow … Opac revolution.