DigiLeen (een beperkt aanbod van digitale muziek, vooral klassiek en jazz, via tijdelijke downloads) kent steeds minder actieve gebruikers. Het project wordt toch verlengd tot oktober 2010 om de huidige DigiLeners van dienst te zijn en ruimte te maken voor een opvolger. Een heel grondige evaluatie van het gebruik van DigiLeen in Vlaanderen tussen oktober 2008 en juni 2009 kan je hier nalezen. Heeft DigiLeen gefaald?

Ja en nee. De zwakke kanten van het project waren al van bij het begin bekend: de oude en ongebruiksvriendelijke technologie (bij raming 70% van de potentiële leners krijgt DigiLeen niet geïnstalleerd!) en het beperkte aanbod. Daardoor blijven het aantal leners en het terugkeereffect onder de verwachtingen: slechts een tiende van de in totaal 8.844 digiLeners zijn maandelijks actief.

Maar er zijn belangrijke lessen geleerd. Het project is in Vlaanderen het eerste voorbeeld van het thuisgebruik van digitaal aanbod in openbare bibliotheekcontext en zet ook een digitaal muziekaanbod van bibliotheken op de kaart – het initiatief is ondertussen wijd bekend bij platenlabels, media en beheersvennootschappen.

Heel wat interessante conclusies sluiten het evaluatierapport af, ik vat er hieronder enkele samen.

• Hoewel de startpagina van DigiLeen, met elke twee weken andere albums in de etalage, erg bepalend is voor de grote massa van de downloads, worden toch 75% van de 120.000 tracks in DigiLeen ooit eens geleend. Van een long tail effect gesproken …
• DigiLeen is een perfect voorbeeld van het Pareto principe: 20% van de leners leent 80% van de werken. Zou dit te veralgemenen zijn naar ‘gewoon’ bibliotheekgebruik? Of naar commerciëel digitaal aanbod?
• De uptake van lokale bibliotheken leek bij de start vrij hoog, maar vertaalt zich niet in een blijvende promotie, wellicht deels door de zwakte van het product, maar ook door een gebrek aan ‘eigenaarschap’: het idee van de digitale bibliotheek vraagt een mentaliteitsverandering en wellicht ook eigen financiële verantwoordelijkheid.
• Bibliotheken die hebben ingezet op de volledige integratie van DigiLeen in hun webcatalogus (a.h.v. webservices ontwikkeld door Bibnet) scoren afgetekend het best in deze evaluatie. De naadloze inbedding in de eigen lokale zoekomgeving is een conditio sine qua non voor het digitaal aanbod van de bibliotheek.

What’s next? DigiLeen is een eerste stap, een opening, een placeholder. Bibnet heeft een bijzonder interessant vervolg- en pilootproject op het oog, in samenwerking met de bibliotheek van Lanaken en Aristo Music, een bedrijf gespecialiseerd in digitalisering en diepe ontsluiting van muziek. Bibnet blijft ook partner van de Centrale Discotheek Rotterdam met het oog op nieuwe ontwikkelingen daar. Over beide pistes hopelijk meer nieuws komende maanden … Reacties welkom uiteraard. Hoe kijkt Nederland naar dit evaluatierapport?

De studiedag muziekdigitaal op 28 oktober van Muziekcentrum Vlaanderen kwam er op vraag van de muzieksector, vooral onder impuls van enkele startups (Tagger.fm, Musescore, Motion Music Manager, Tunify, …)

Een bijzonder divers publiek luisterde eerst naar Andrew Dubber, professor aan de Birmingham School of Media, en auteur van o.a. The 20 Things You Must Know About Music Online. Dubber focust op Marshall McLuhans stelling ‘the content of a new medium is its predecessor’. Hij vergelijkt de muziekindustrie met Peter Jackson die, in plaats van een CGI-film te maken in Nieuw-Zeeland, de pagina’s van het Tolkiens boek Lord of the Rings filmt. ‘Stop making music, start making internet’, is zijn devies. Gevolg is dat auteursrecht een anachronisme is en enkel dient om de toegang tot muziek te verhinderen.

Auteursrecht werd een rode draad doorheen de dag, zeker als je Joost Smiers, auteur van Adieu auteursrecht, lijnrecht tegenover Fabienne Brison (o.a. advocate van Copiepresse in de rechtzaak tegen Google News) zet. Het vroegtijdige vertrek van Smiers en de dominante aanwezigheid van de Belgian Entertainment Association en Sabam, fnuikte elke vorm van debat – de meeste aanwezigen in de zaal werken aan innovatieve muziekprojecten en trappen liever niet op de tenen van de eerder genoemde beheersvennootschappen.

Een – voor mij nieuw – begrip waar zowel door voor- als tegenstanders van het auteursrecht werd gegoocheld is het ‘level playing field’: het zoeken naar gelijke kansen voor elke artiest en een evenwicht in de muziekindustrie. De bibliotheek is een level playing field bij uitstek.

Na de middag kwamen een aantal interessante onderzoeken aan bod, onder meer van Lotte De Bruyne van Ladda, Frederik De Wachter van Tagger.fm en Gino Verleye van MICT. Beide gaven aan dat de muziekbeleving van jongeren sterk is veranderd ten opzichte van tien jaar geleden.

Ladda stelt dat muziek voor jongeren vluchtig en snel is, sterk beïnvloed door hun ‘mood’. Het smaakpatroon is veel eclectischer en opener dan vroeger. Muziek op zich heeft geen waarde meer, maar ervaring (bv. live optredens, zelf spelen, …) wel.

Tagger.fm stelde in hun onderzoek vast dat er nog veel cd’s worden gekocht, vier keer meer jongeren een gsm hebben dan een pc en er op sociale netwerken als Netlog heel veel over muziek wordt gepraat. Jongeren appreciëren ook muziek die anders is ‘verpakt’: een iPhone app, een Guitar Hero track, etc.

MICT deed een clusteranalyse op een survey naar muziekconsumptie en kwam uit bij drie groepen: (vooral) vrouwen die weinig of niet illegaal downloaden uit normbesef, mannen die gewoon massaal illegaal downloaden, en mannen met hoge internetvaardigheden die illegaal downloaden met het oog op sampling – downloaden om te ontdekken, daarna toch kopen. Het zijn de eerste en de laatste groep die bibliotheken moeten vastkrijgen.

De studiedag sluit mooi aan bij het uit 2005 daterende – en onvermijdelijk gedateerde – boek The future of music van David Kusek en Gerd Leonhard. Daarin wordt het concept ‘Music like water’ voorgesteld, waarbij legaal muziek downloaden inbegrepen is in je internetabonnement. De aanwezige beheersvennootschappen fietsten daar mooi om heen.

Vanaf vorige week is de schitterende HBO-televisieserie The Wire – eindelijk – in België te bekijken op Acht, een digitale zender enkel beschikbaar op Telenet en Belgacom Digital TV. Elke liefhebber heeft de dvd-boxen natuurlijk al lang aangeschaft en meerdere keren bekeken. De serie wordt terecht de hemel in geprezen en is een modelvoorbeeld van hoe ‘populaire cultuur’ kan wedijveren met de klassieke septem artes liberales.

Dat is ook de centrale stelling van het boek Everything bad is good for you (2005) van Steven Johnson. Johnson probeert aan te tonen hoe onze samenleving onderhevig is aan een Sleeper curve: zelfs de passieve couch-patatoe die plaatsneemt voor televisie, gameconsole of computer ontwikkelt onbewust nieuwe en zeer complexe vaardigheden.

Die vaardigheden vat hij aan de hand van een hoofdstuk over games samen als probing en telescoping. Probing is het bijna op Hegeliaanse manier op zoek gaan naar een oplossing: in een game ga je muisklikkend op zoek de oplossing, je bouwt steeds nieuwe hypothesen op om je volgende level te halen. Telescoping is de vaardigheid om al die hypothesen en oplossingen aan elkaar te rijgen, er structuur, sequentie en verhaal in te brengen.

Ook televisie, film en het internet stimuleren het gebruik van die nieuwe skills. Johnson’s boek is nogal onevenwichtig en gaat bijzonder vlug over die twee laatste heen. In het laatste hoofdstuk struikelt hij bovendien over semi-wetenschappelijke neurologische verklaringen en sleurt hij er ook het Flynn effect, een theorie die stelt dat ons IQ elke generatie stijgt, bij.

Wat me echt bijblijft aan dit boek is hoe sterk economische drijfveren in media en technologie onze cultuurbeleving beïnvloeden. De verschuiving van het vroegere ‘eenmalig’ uitzenden naar record, time-shift en on demand televisiekijken heeft ertoe geleid dat de complexiteit van alle verhalen en shows op televisie exponentieel stijgt: zelfs simpele kwisprogramma’s of soaps vragen nu meer van de kijker dan vroeger. De geldschieters die vroeger aandrongen op least objectionable programming, gaan nu vol voor most repeatable programming: heruitzendingen, dvd’s en fansites waar elke aflevering tot op het detail wordt bediscussieerd, zijn veel meer waard dan de première.

No wonder networks were so afraid to challenge and confuse; if the show didn’t make complete sense the first time around, that was it. There were no second acts. [...] Now, repeats are more lucrative than original runs.

Ugame Ulearn vond op 23 april 2009 voor de tweede keer plaats in Delft. Een hip eendaags bibliotheekcongres, met heel wat internationale sprekers op het programma, ingericht door Erik Boekestijn en Jaap van de Geer van DOK en Liesbeth Mantel van TU Delft.

De keynote van Helen Blowers, uitvinder van de oorspronkelijke 23 Things, beloofde veel goeds voor de rest van de dag (en joepie, ik mocht ook op de foto met haar als trouwe 23dingen.be apostel!). In ware Obamastijl kondigde ze een need for change! aan die meteen werd geëchoed door de tientallen twitteraars in het auditorium. Verandering die volgens haar zal ontstaan met een zeker vorm van rebirth, zoals de feniks uit Harry Potter en de mythologie. Iedere bibliotheek moet zijn of haar feniks zelf bepalen, en vooral deeply local gaan op het verschil te maken. Het grootste gevaar is de afhankelijkheid van formats, zoals bibliotheekmaterialen of gebouwen. Een bibliothecaris moet een lifebrarian worden die motiveert en engageert om te ontdekken, nieuwsgierig en creatief te zijn.

Na de middag preekte Father Roderick op een zeer vermakelijke manier zijn eigen hagiografie – Roderick is een geslepen Utrechtse priester die de kansen van web 2.0 aanwendt ten dienste van de kerk. In zijn sermoen De oude instituten en de nieuwe media, doorsprek met iPope en Star Wars, was de – als je eens nadenkt, eigenlijk wel correcte – link tussen de kerk en de bibliotheek nooit veraf.

Andere presentaties en ook het afsluitend debat vielen wat zwak uit, maar gelukkig was er de presentatie (op speed) van de Australische Cathryn Greenhill. Greenhill bleef nog onder mijn radar, maar doet schitterende dingen met de Free concepten van Chris Anderson en Kevin Kelly. Belangrijkste vraagstuk daarin is hoe bibliotheken, die deel uitmaken van de distribution and access industry in de opkomende gratismodellen (zie ook mijn post Freeconomics) een meerwaarde kunnen leveren = being better than free. Door findability, interpretatie, personalisatie en zoeken naar generatives (meerwaarden die niet kunnen worden gekopieerd op het net). Meer daarover ongetwijfeld in volgende blogposts.

ULearn UGame was vandaag ook al blogvoer voor Jan Klerk, en er zullen ongetwijfeld nog vele andere bibliobloggers volgen.

Donderdag 22 januari 2009 organiseerde VVBAD in de nieuwe bibliotheek van Genk een druk bijgewoonde studiedag over Dematerialisering van muziekmaterialen. Vandaag, 50 jaar na the day the music died maken sommigen hetzelfde kruis over muziek in bibliotheken (visuele analyse van American Pie van Don MacLean hieronder).

Olivier Braet, onderzoeker van SMIT ging grondig in op het disruptieve effect van de technologische evoluties op de muziekindustrie. Content is niet langer ‘king’ en wordt weggegeven om de aandacht te trekken op andere producten. The Sunday Times kopte op de dag dat bekendraakte dat Radiohead zijn nieuwste album zou weggeven dan ook The day the music industry died.

En wat met de muziekbibliotheek? Over tien jaar worden er gewoon geen cd’s meer geleend. Tot dan kunnen we wel blijvend de aandacht vestigen op de muziekafdeling in de openbare bibliotheken, via gratis lenen, IBL, een kwalitatieve en goed doorzoekbare collectie, en een creatieve inrichting.

We kunnen experimenteren met digitale muziekprojecten van bibliotheken zelf, zoals DigiLeen (die betrouwbaar zijn, enigszins complementair zijn met het commerciële aanbod en uniek linkbaar) én met doordachte linken naar digitale muziek op het internet, zoals Last.fm, Deezer en YouTube.

In mijn presentatie bleef ik uiteindelijk steken op: bibliotheken worden gidsen in het zoeken en ontdekken van muziek op een toegankelijke manier (gratis, onafhankelijk, democratisch, laagdrempelig, gebruiksvriendelijk, …).

Hiervoor dienen nog heel wat obstakels te worden overwonnen, zoals bleek uit de discussies achteraf: auteursrechten, een onduidelijk visie op bewaarbeleid, financiële rechtvaardiging en natuurlijk een schrijnend gebrek aan opleiding. Mijn demo van iTunes en Stefaan Froymans uiteenzetting over streaming muzieknetwerken ’s middags voldeden dan ook niet om de aanwezige honger te stillen.

Blogstilte is voorbij op dag vol gruwelijke gebeurtenissen op enkele kilometers hiervandaan.

Vandaag start immers www.23dingen.be, een online leerplatform voor web 2.0-toepassingen. 23 Dingen is ontwikkeld voor de specifieke doelgroep openbare bibliotheken, maar hebben een voldoende generiek karakter om iedereen die iets meer wil weten over web 2.0 te verrassen.

De Vlaamse versie van 23 Dingen heeft als onderliggende basis de www.23dingen.nl van Rob Coers (dat op zijn beurt een vertaling is van het originele Amerikaanse concept van Helen Blowers). We houden een sterke band met Nederland (vandaar de knipoog in de layout), maar gaan voor een eigen bewerking. Belangrijkste vernieuwingen zijn:

- ‘vervlaamsing’ van taalgebruik en voorbeelden
- zoveel mogelijk concrete tips voor bibliotheken
- een aantal nieuwe of vernieuwde dingen
- heldere navigatie

Doorbijters kunnen 23 Dingen zelfstandig volgen, maar de ervaring leert dat een gecoachte opleiding meer succes tot slagen biedt. In Vlaanderen beschikken we hiervoor over een uniek bijscholingsprogramma in de bibliotheekschool Gent i.s.m. Bibnet (lees meer hierover op de blog van Commissaresse). En we bovendien hebben een samenwerking met Rob Coers en Vlaamse coaches om bibliotheekorganisaties in groep te kunnen bedienen.

Veel plezier en succes aan iedereen die wil meedoen … En als het nog maar de helft zo leuk is om de dingen te volgen als ze voor te bereiden, wordt het echt fun. Let the games begin!

De Mediargus krantendatabank (met meer dan 15 miljoen artikels uit o.a. 14 kranten en 56 dag- en weekbladen) is al enkele jaren toegankelijk in een groot aantal openbare bibliotheken. Een twintigtal Vlaamse bibliotheekmedewerkers werken samen in een Mediargus webomgeving om relevante artikels uit de pers te selecteren.

Samen knipselen dus, maar er vanaf nu is er ook meer. Begin november zijn in Zoeken.bibliotheek.be de ondertussen 7.000 artikels uit die persmappen full-tekst doorzoekbaar én beschikbaar (zonder login!). Tweewekelijks Met twee weken vertraging worden nieuwe selecties van de ‘perstaggers’ ingeladen. Dat kan allemaal zomaar om dat bibliotheken samen een grote klant zijn bij Mediargus en de persmappen een smaakmaker zijn voor de volledige persdatabank.

Een goed doordacht concept dus, met veel groeikansen. Het kan (en zal) allemaal wat meer 2.0 worden, en de toeleiding naar de volledige persdatabank moet intelligenter dan Alle persartikelen zijn te raadplegen in  bibliotheken met toegang tot de volledige persdatabank van Mediargus. Maar wat is nu de reactie van bibliotheken?

Ah, nu kan ik mijn lokaal abonnement op Mediargus opzeggen.

Fout. Dat abonnement maakt deze dienst net mogelijk. Haal die Mediargus-pc alvast van onder het stof voor een tweede leven. Misschien is dit model wel de enige haalbare toekomst voor een digitaal aanbod van bibliotheken? Thuis een freemium smaakmakende insperience en hup met die wortel naar de bibliotheek voor de premium full experience. Want contentleveranciers blijven de dikke muren van de bibliotheek als de enige spijkerharde digital rights management (DRM)-techniek zien.

David Weinberger gaf het al aan in zijn schitterende boek Everything is miscellaneous: de draaischijf van web 2.0 is een conundrum of control (p. 133). Als bedrijven, organisaties en individuen geen toelating geven om mekaars informatie te structureren en te hergebruiken, verliezen ze hun afnemers. Als ze afnemers wel het recht geven te doen wat ze willen met de informatie, verliezen ze hun autoriteit, controle en misschien wel reden van bestaan.

Paradoxaal genoeg zijn beide standpunten nodig om het web leefbaar te maken: je kan enkel de wereld naar binnen brengen op jouw website (bring the outside in), als anderen hun wereld ook naar buiten brengen (bring the inside out). Door eenvoudig beschikbare technologieën en de marketing- en profileringsdrift van web 2.0 komt dat laatste meer en meer op het voorplan.

Bibliotheken stellen hun metadata met plezier ter beschikking aan LibraryThing en wellicht eender wie geïnteresseerd genoeg is om ze te hebben. Bibliotheken betalen zelfs voor web presence in Worldcat. Grote bibliotheken laten hun boeken inscannen door Google.

Deze en andere evoluties hebben ertoe geleid dat de perceptie van de kost van data, en zeker metadata, totaal is gedevalueerd (zie ook een eerdere post over Freeconomics). Maar dat is niet zo: in de bibliotheekwereld alleen al kost het jaarlijks miljoenen euro’s en dollars om metadata te creëren of te gebruiken. En bedrijven die hiervan hun business hebben gemaakt, staan op het punt beslissingen te nemen …

OCLC staat op het punt zijn Guidelines for the Use and Transfer of OCLC-Derived Records uit 1987 te herzien, en de spelregels voor heel wat (vooral Amerikaanse) bibliotheken te gaan bepalen. Er gaan geruchten – grotendeels gebaseerd op de slides van vice-president Karen Calhoun – dat de metadata van OCLC Creative Commons Naamsvermelding-Niet-commercieel-Gelijk delen zal worden. Misschien een goede zaak, ware het niet dat veel van de plekken waar bibliotheken met hun metadata willen zijn (LibraryThing, Facebook, Google, …), (deels) in commerciële handen zijn. OCLC heeft op die manier de sleutelbos voor bring the inside out. [Op 3 november 2008 verscheen op de OCLC-website een samenvatting van de nieuwe politiek, die in werking zal treden in februari 2009]

Google sloot op 27 oktober een fameuze overeenkomst met de AAP, de belangenorganisatie voor het boek in de VS. Voor 125 miljoen dollar krijgt Google het recht om de in-print boeken van meer dan 8.000 auteurs te ontsluiten via Google Books. Fantastisch nieuws, ware het niet dat Google meteen gewag maakt van een businessmodel waarbij universiteiten en bibliotheken de gelegenheid zullen krijgen een abonnement te nemen op de dienst. En dat Harvard University Library, een van de eerste partners in het project, meteen de verdere samenwerking op de helling zet.

Hopelijk leidt dit alles niet, zoals bij de kredietcrisis, tot een (meta)data crunch. En hopelijk waait die niet over naar Europa, waar de metadata-business minder onderhevig is aan zware en commerciële structuren. Hoewel, onder andere in Nederland is de verwevenheid met OCLC erg groot. Meer daarover vind je tussen de regels van een interessante discussie over één centrale catalogus in Nederland op Ning Bibliotheek 2.0 en op de blog van Wouter Gerritsma.

Vanaf 1 oktober 2008 kunnen Vlamingen DigiLenen. DigiLeen is een product van de Centrale Discotheek van Rotterdam en biedt 10.000 cd’s oftewel meer dan 100.000 tracks digitaal te leen aan voor een ‘uitleenperiode’ van 7 dagen. Auteursrechtelijk beveiligd. Gratis. Zonder lid te zijn van een bibliotheek.

Download DigiLeen hier:

Over DigiLeen valt veel te zeggen. Je leest heel wat op de VCOB-website (voor de professional) of Muziekweb (voor de eindgebruiker). Hier focussen we op drie dingen:

Auteursrechtelijk beveiligd. Digital Rights Management (DRM) wordt door een eindgebruiker als restrictief ervaren. DigiLeen is een van de weinige toepassingen waar DRM net kansen biedt. De keuze voor een standaard alom gebruikte DRM is vrij beperkt en leidt onherroepelijk naar Microsoft. Apple geeft geen licenties vrij voor zijn DRM Fairplay en open source (contradictio in terminis met DRM) initiatieven zijn vrij zeldzaam. DigiLeen DRM is niet te kraken (alle un-DRM’s ten spijt) en enkel mits veel kwaliteitsverlies analoog op te nemen met sommige audiorecorders.

Dat brengt ons bij gratis. De kosten voor DigiLeen worden voor de Vlaamse overheid betaalbaar gehouden door de goedwil van  platenlabels en auteursrechtenmaatschappijen die brood zien in het ‘try before you buy’ principe van DigiLeen. Tegelijk geven zij bibliotheken en eindgebruikers de mogelijkheid om te gidsen en te grasduinen in een groot en kwalitatief aanbod van klassieke muziek, wereldmuziek en jazz.

Lokale bibliotheken worden aangespoord DigiLeen zoveel mogelijk te promoten en te integreren in hun aanbod. Hoewel DigiLeengebruikers geen lid moeten zijn van een bibliotheek, doen we er alles aan om de bibliotheek als uitgangspunt van DigiLeen te nemen. Op Zoeken.bibliotheek.be hebben we DigiLeen naadloos geïntegreerd (met de verfijningen van Aquabrowser wordt DigiLeen opeens een hele andere belevenis!) en we bieden wekelijkse exports en webservices aan aan de lokale bibs om hetzelfde te doen in hun catalogus. Daarin gaan we alvast een stap verder dan in Nederland.

Het oorspronkelijke plan was om DigiLeen officieel te lanceren op 16 oktober. De pers besliste er vandaag door stom toeval anders over. Op 16 oktober volgt nog een infomoment met de lancering van een nieuw (Vlaams) label in DigiLeen. Geniet ondertussen alvast van de andere muziek …

Pers:

VTM-nieuws 19u:
http://www.vtm.be/asx/vtmnieuws/index_opgeknipt.php?
20080930_194359_3G_MUZIEKBIB.mxf

4FM, QMusic, Radio Nostalgie

StuBru Volt:
http://internetradio.vrt.be/radiospeler/v2_prod/wmp.html?qsbrand=41&qsODfile=/internetradio_master/productiesysteem2/
programma_od/41_od_080930_bib.xml)

Donna Stereo Spécial:
http://internetradio.vrt.be/radiospeler/
v2_prod/wmp.html?qsbrand=51 (klik op net gemist en Stereo Spécial en schuif naar 30:00)

Radio 2 Middagpost:
http://internetradio.vrt.be/popups/radio2/radioplayer.html?qsbrand=22&
qsODfile=/internetradio_master/productiesysteem2/
programma_od/21_22mp30110.xml)

In de zomerse blogstilte maak ik het me even makkelijk en verwijs ik naar een artikel in Bibliotheekblad nr. 13/14 jg. 2008. Karolien Selhorst interviewde collega Rosemie Callewaert en mezelf over de toekomst van de bibliotheek-opac (online public access catalog). Het resultaat werd een artikel met tien trends, die hieronder met een woordje uitleg staan opgesomd. Hebben we dingen over het hoofd gezien? Oh ja, en begraaf de term ‘opac’ aub; ‘zoekmachine’ dekt veel beter de lading.

1. de opac (online public access catalog) is niet langer onderdeel van een geïntegreerd bibliotheeksysteem, maar een zoekmachine in de diverse bronnen die beschikbaar zijn. Moduleer je ILS (Integrated Library System). Een klassiek bibliotheeksysteem is in zijn geheel nooit ‘the best of all possible worlds’, ga shoppen op zoek naar de beste modules van verschillende leveranciers.

2. faceted search. In de bibliotheekwereld echt gelanceerd door Aquabrowser en onvermijdelijk overgenomen door de grote ILS-leveranciers Ex Libris (Primo), Innovative Interfaces (Encore) en Sirsi-Dynix (Enterprise) en de open source ILS-en Koha en Evergreen.

3. Functional Requirements for Bibliographic Records (FRBR) en relevantiesortering. Onontbeerlijke werkgroepering in grote catalogi als Worldcat en Zoeken.bibliotheek.be, kan ook ingezet worden bij de relevantiesortering. Alfabetisch sorteren is hopeloos verouderd.

4. de sociale opac (sopac) of het toekennen van web 2.0-features aan de bibliotheekcatalogus. Creëer een dialoog met de gebruikers en verrijk de autoriteit van je bibliotheek met de user generated content. Om echt impact te hebben op de catalogus, moet je wel beschikken over een voldoende kritische massa aan data en gebruikers.

5. lokaliseren. Dé catalogus van ‘mijn’ bibliotheek wordt een relatief begrip. Materialen zijn mobiel of digitaal en de lokalisatie buiten de eigen lokale bibliotheek wordt steeds belangrijker

6. contexten en moods: van vorm naar inhoud. Probeer diepere en toegankelijke, zelfs alternatieve ontsluiting. De formele catalografie staat al lang op punt, inhoudelijke ontsluiting verkent nieuwe wegen zoals gemoedscategorisatie en contexten.

7. bring the outside in. Haal zoveel mogelijk zinvolle externe metadata binnen in de zoekmachine (liefst indexeerbaar, anders federated search of via widgets) en hou ze onder controle met een fijn afgestelde relevantiesortering

8. bring the inside out. Gebeurt nog veel te weinig: maak API’s, widgets, RSS-feeds voor zoekopdrachten en lijstjes.  Zorg dat je bent waar je gebruikers zijn. Breng je metadata naar buiten in andere toepassingen zoals Google, Worldcat en LibraryThing.

9. LibraryThing. Leg koppelingen met de grootste boekencommunity ter wereld als toepassing van veel van bovenstaande trends. Breng je gebruikers naar LibraryThing.

10. waar blijft de dienstverlening? Vergeet de core business niet. Ontwikkel digitale dienstverlening 24/7 van thuis uit en verhoog de service levels van de fysieke bibliotheek en het bovenlokaal netwerk. Het concept van de bibliotheek als een third place leidt ook tot nieuwe ideeën in bibliotheekbouw en -inrichting.